SUBTERFUGE „Prometheus”

Pure Steel Publishing, 2019

Muzyka: Progressive Metal

Strona internetowa: https://www.facebook.com/Subterfugepl

Czas trwania: CD 1 – 51:41 minut (8 utworów), CD 2 – 42:00 minuty (8 utworów)

Kraj: Polska

Rok po wydaniu dwupłytowego debiutu SUBTERFUGE wydaje kolejny album i z przyjemnością stwierdzam, że głównodowodzący Tyberiusz Słodkiewicz dotrzymał swoich słów (wypowiedzianych w 2018 roku podczas wywiadu z okazji wydania debiutanckiego albumu „Projections from the Past”), a mianowicie cytując: „Druga płyta zostanie wydana równie efektownie. (…) Druga nasza płyta również będzie miała szesnaście utworów, (…), będzie również nieco dłuższa. Ci słuchacze, którym podobał się nasz pierwszy album z pewnością nie będą rozczarowani …”

Ponadto już wtedy Tyberiusz omówił skład dotyczący „Prometheus”: „Skład na drugi album uległ kosmetycznym zmianom. Zmieniliśmy basistę (Witka Nowaka zastąpił Piotr Lamparski ex GWARDIA), z kolej Witek Nowak wskoczył na drugą gitarę. Szukam najlepszych rozwiązań dla zespołu i poszukuje najlepszego możliwego brzmienia i muzyków, którzy w jak najlepszy sposób wpasują się w styl zespołu. Daray to nie tylko nazwisko w świecie perkusji, ale przede wszystkim muzyk z najwyższej półki, stanowi bardzo ważne ogniwo zespołu i wzbogacił nasze brzmienie.”

A zatem zgodnie z obietnicami zespół wydał także dwupłytowy album zawarty w digipacku. Jednak tym razem zamiast czerwieni połączonej z czernią kolorami wiodącymi są odcienie niebieskiego połączone z czernią i chyba to już zwiastuje nieco inną odmienność stylistyczną, o czym także wcześniej zapowiadał Tyberiusz: „Na albumie będzie światło i mrok, mnóstwo riffów, akustycznych interludiów, wokaliz i kilka niespodzianek (…) drugi album choć kontynuuje przygody głównego bohatera poszedł w zupełnie innym kierunku (…). Czy będzie to historia ciekawsza, nie wiem. Na pewno inna, oryginalna.”

I rzeczywiście tym razem SUBTERFUGE poszedł w inne rejony progresywnego grania, bardziej metalowe (niż rockowe), co mnie zaskoczyło. Owszem muzyka nadal jest przestrzenna, przemyślana i bardzo emocjonalna, a także miejscami bardzo wirtuozerska, ale raczej dominuje w niej drapieżność, dynamiczność i zmienność. Klimatyczne pasaże i solówki przeplatają się z mocnymi uderzeniami i energicznymi uniesieniami. A delikatne żeńsko-męskie wokalizy przenikają w dobitne wrzaski, zadziorne śpiewy (chwilami wręcz growlingi) czy mroczne melodeklamacje oraz podwójne polifoniczne obupłciowe wokalizy.

W kompozycjach ciągle coś się dzieje (jednak nie do przesady). Muzyka jest pełna zaskakujących aranżacji, nierzadko eklektycznych, łącząc patenty rocka i heavy metalu z death black metalem… Łącząc gitarowe różnorodne granie z dźwiękami klawiszy, saksofonu i skrzypiec… Ta muzyka żyje!

Tyberiusz, jak wcześniej wspomniał pracuje „… również nad muzyką na trzecią płytę, bo koncept i teksty są już przygotowane”. Ale ten człowiek ma potencjał! Myślę, że kolejnym razem także nas zachwyci i zaskoczy.